Maledicta
1


Review by Ed Schilders in De Volkskrant

Reinhold Aman is de uitgever en de enige redacteur van een van de mooiste taalprojekten van de tweede helft van deze eeuw: Maledicta: The International Journal of Verbal Aggression. Maledicta verscheen eenmaal per jaar in de vorm van een lijvige paperback vol met gedegen maar vrolijke artikelen over het slechte woord. In het laatstverschenen nummer (10, 1989) vinden we onder andere een artikel over anti-religieuze graffiti in New York ('Het leven is een jojo, en God legt de knopen in het touwtje', 'God is niet dood, hij leeft en signeert vandaag bijbels bij Brentano's'), een bijdrage over 'Medische Maledicta in San Francisco', en 'Elementaire Obsceniteiten uit Georgië'.

De uitgever zelf leverde een aantal bijdragen over zijn favoriete taalgebieden: phone-smut, scheld- en koosnaampjes voor borsten, het slechte woord in woordenboeken, zwarte humor, en 'Slogans ter promotie van de nationale condoom-week'. In een soort redactioneel verdedigde Aman nogmaals zijn favoriete stelling dat iedereen wel eens slechte taal gebruikt, en in een open brief krijgt het hoofd van de posterijen van Pennsylvania ervan langs omdat hij een exemplaar van Maledicta onjuist verwerkt heeft: 'Dank je wel, stelletje onbehouwen, luie flikkers, dat jullie mijn expressezending hebben teruggestuurd, in plaats van haar aan de juiste bode te geven.'

Een paar jaar geleden heb ik Reinhold Aman ontmoet. Hij kwam uit een gehucht in Duitsland waar hij zijn oude, zieke moeder bezocht had. De volgende dag vloog hij vanuit Brussel terug naar Waukesha, zijn toenmalige woonplaats in Wisconsin.

Meneer Aman: laat dat, in het licht van het citaat hierboven en van wat volgt, duidelijk zijn. Hij geeft je een hand, en hij eet met mes en vork.

Sindsdien wisselden we korte briefjes en vond ik met enige regelmaat nieuwsbrieven als 'Benedicta' bij de post. Maledicta begon steeds meer vertraging op te lopen, maar alles zou, uiteindelijk, goed komen.

Toen kwamen er wat knopen in Amans jojo. Zijn moeder overleed en de problemen die hij met zijn echtgenote had, kwamen tot een climax, een zaak die hij met graagte behandelde in zijn nieuwsbrieven aan kranten en abonnees. Terwijl de scheiding aanstaande was, pakte Aman zijn boeken, dossiers en computers in, en verhuisde naar Santa Rosa. Daar, in de zon, zou het wel beter lukken. Dacht ik.

Iedereen gebruikt wel eens slechte taal, en een uitgever van een jaarboek over slechte woorden is het misschien ook aan zijn stand verplicht meer maledicta te bezigen dan de gewone sterveling, maar bij Aman lijkt dat taalgebruik te zijn uitgegroeid tot een tweede natuur waarvan de gemiddelde sterveling de humor en de logica niet altijd inziet. Het lijkt erop dat die instelling hem nu fataal is geworden.

De echtscheiding, de erfenis, de advocaat van zijn vrouw. Eerst was het een kwestie op het ordinaire niveau dat zoveel scheidingen kenmerkt, maar Aman zou Aman niet geweest zijn als hij er niet al snel een schepje bovenop had gedaan. In een krant zag hij een artikel over een van haar man weggelopen vrouw. Deze vrouw, zei de krantekop, was vermoord gevonden. Aman knipte die kop uit, en stuurde het knipsel in een enveloppe naar zijn ex-vrouw. De advocaat van zijn ex-vrouw, en de (vrouwelijke) rechter die in Amans zaak uitspraak had gedaan, werden getracteerd op een 'open brief' die Aman verspreidde onder de titel 'Juridische slijmzakken uit Wisconsin.' Ik vond er een in de post, en moest er om lachen. Aman ten voeten uit: 'Ouwe teef Becker [de rechter, ES] en "filty Phillips" [de advocaat] neerschieten, zou te snel gaan en te pijnloos zijn.'

Toen werd het stil, totdat ik in Augustus 1993 weer flarden nieuws kreeg toegestuurd, briefjes, fotokopieën van kranteartikelen, perberichten. Aman was in Santa Rosa door een zeven man sterk team van de FBI van zijn bed gelicht. Hij had twee weken in voorarrest gezeten bij moordenaars en drugsdealers. Hij had huisarrest in afwachting van zijn zaak. Hij zou maximaal vijftien jaar gevangenisstraf kunnen krijgen.

De rechter had zich bedreigd gevoeld, was ondergedoken, en sprak alleen nog recht met vergrendelde deuren en onder politiebewaking. De gewezen mevrouw Aman voelde zich bedreigd, en filthy Phillips had een aanklacht ingediend.

In september 1993 kwam de zaak voor. Op 2 oktober ontving ik een rondschrijven van Aman 'To all my friends'. Zevenentwintig maanden gevangenisstraf. Hoger beroep is mogelijk.

Als hij in de gevangenis blijft, gaat hij een boek schrijven over zijn wederwaardigheden. In voorarrest maakte hij al een begin waarvan zestien pagina's werden rondgestuurd onder de titel die tegelijk zijn gevangenisnummer is,
UFZ099. De ondertitel luidt: 'Uncle Maledictus versus Federal Zitheads & Wisconsin Slimebags'. Hij schrijft dat het woord machtiger is dan het zwaard.

Dat is allemaal mooi en aardig, maar of er nog ooit een Maledicta verschijnt?

Copyright © 1993 by Ed Schilders


To Schilders 2


Back to "News - Reviews - Interviews"